همين مضمون است . 2 - او در بناى كعبه با پدرش شركت كرد بقره : 127 و همو بود كه راضى شد پدرش او را در راه خدا قربانى كند ( كه در ابراهيم گذشت ) گذشته از روايات اهل بيت عليهم السّلام قرآن خود شاهد است كه ذبيح او بود نه برادرش اسحق ، در سورهء صافّات پس از نقل داستان مفصل قربانى ميگويد * ( « وَبَشَّرْناه بِإِسْحاقَ نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ » ) * اين آيه بدست ميدهد كه اسحق در آن روز هنوز متولد نشده بود و مژدهء ولادت وى پس از جريان قربانى بابراهيم داده شد . پس از نوشتن اين استدلال ديدم عين آن را امام صادق عليه السّلام در روايتى كه در الميزان از فقيه نقل شده بيان فرموده‌اند و نيز در بحار ج 12 ص 129 از حضرت رضا عليه السّلام نقل گرديده است . براى تكميل بحث به بحار ( ج 12 ص 123 ) طبع جديد رجوع شود در اصول كافى ج 1 باب مشيت و اراده حديث چهارم ذبيح را اسحق گفته . علامهء طباطبائى در ذيل آن فرموده : اين خلاف اخبار متظافر شيعه است . امّا اسمعيل صادق الوعد ، سه دفعه با ادريس و يسع ذكر شده چنان كه گذشت و خدا او را در آن سه محلّ تعريف كرده كه از بندگان صابر و برگزيده است و بر عالميان فضيلت دارد . و نيز در بارهء او فرموده * ( « وَاذْكُرْ فِي الْكِتابِ إِسْماعِيلَ إِنَّه كانَ صادِقَ الْوَعْدِ وَكانَ رَسُولًا نَبِيًّا وَكانَ يَأْمُرُ أَهْلَه بِالصَّلاةِ وَالزَّكاةِ وَكانَ عِنْدَ رَبِّه مَرْضِيًّا » ) * مريم 54 - 55 . يعنى در اين كتاب ياد كن اسمعيل را كه صادق الوعد و پيامبر بلند پايه بود ، كسان خود را به نماز خواندن و زكات دستور ميداد و نزد پروردگارش پسنديده بود . در قرآن مجيد كلمهء « اهل » چون به شخص اضافه شود مثل : اهلى و اهله ، اغلب بمعنى كسان و خانواده آمده على هذا از جملهء * ( « يَأْمُرُ أَهْلَه » ) * مىشود استفاده كرد كه او فقط بخانواده ى خود پيغمبر بود